Dag 1
De zon was nog niet eens op toen de wereld in Menen langzaam wakker werd. Het was zondagochtend, stipt 6u30, toen de motor startte. Bestemming: het idyllische Sainte-Maxime. Aan het stuur zaten Frank en Florence, klaar om de lange weg naar het zuiden te trotseren. Maar voor mij was deze reis extra bijzonder, gevuld met een gezonde dosis gezonde spanning: dit was mijn allereerste reis als reisleider, op weg naar een bestemming die voor mij nog onbekend was.
Terwijl het Vlaamse landschap plaatsmaakte voor de glooiende Franse heuvels, droeg ik de verantwoordelijkheid met trots. De reis vloog voorbij in een ritme van stops, zorg dragen voor de groep,
- De ontbijtstop: Na enkele uurtjes rijden, met de geur van verse croissants en warme koffie, terwijl de eerste echte zonnestralen de spanning van de ochtend deden smelten.
- De middagstop: Ergens halverwege Frankrijk, een moment van rust en een bemoedigende blik of een zachte aanraking van je geliefde, die wist hoe spannend dit voor je was.
- Het vieruurtje: Een zoete pauze waarin de vermoeidheid van het zorgen en het reizen langzaam toesloeg, maar de opwinding over het onbekende paradijs groeide.
Natuurlijk verliep de weg naar het avontuur niet vlekkeloos. De snelweg veranderde in een lint van rode achterlichten. Aan de overzijde stond het kilometerslang muurvast, maar ook wij bleven niet gespaard van de files. De bus kroop vooruit.
De Aankomst
Met meer dan een uur vertraging draaide de bus eindelijk de oprijlaan op van Hotel Club Le Capet. Mijn vuurdoop als reisleider zat erop voor vandaag, en de warme avondlucht van Sainte-Maxime spoelde het reisstof en de stress meteen weg.
Hoewel het laat was, stond er gelukkig nog een heerlijke maaltijd klaar voor de hongerige reizigers.
Na de laatste administratie en de verdeling van de kamers , mijn laatste officiële taak van deze memorabele eerste dag , werd het eindelijk stil. De deur van de hotelkamer sloeg dicht en de hectiek van de Franse snelwegen en de verantwoordelijkheid vielen van mijn schouders. Alleen het zachte ruisen van de wind door de palmbomen bleef over. Eindelijk slaaptijd, klaar om morgen die prachtige, onbekende Franse kust te gaan ontdekken.
Dag 2
Dag twee van het Franse avontuur bracht een nieuwe uitdaging voor mij, maar tegelijkertijd ook momenten van pure magie om samen te delen.
De rit naar Nice werd een ware beproeving. Tussen de péages door eisten files door ongevallen, wegenwerken en onvoorzichtige Franse chauffeurs het uiterste van het geduld. Gelukkig hield Florence het hoofd koel; als een ervaren chauffeur loodste ze de bus feilloos door de chaos heen tot aan het afstappunt.
Nice lag aan hun voeten, maar de stad toonde meteen haar steile karakter. Voor de oudere reizigers in de groep bleken de vele trappen helaas te zwaar. Maar met een selecte groep van zeven dappere avonturiers werd de klim ingezet. Stap voor stap, elkaar motiverend, bereikten we het panoramische platform.
Hoogtepunten in Nice en Eze
Het uitzicht vanaf het platform was adembenemend: de azuurblauwe zee die glinsterend in de zon, een moment dat extra romantisch aanvoelde na de hectische ochtend.
Na deze sportieve prestatie daalden we af naar de levendige bloemenmarkt, vol geuren en kleuren, om daarna samen te genieten van een welverdiend terrasje. De tijd vloog voorbij, want om stipt 13:00 uur werd iedereen weer bij de bus verwacht voor het volgende paradijselijke doel: Eze.
Ook in dit middeleeuwse, op een klif gelegen dorpje herhaalde de geschiedenis zich. De steile straatjes en trappen waren niet weggelegd voor de oudjes van de groep. Slechts negen personen waagden de klim naar boven. Maar wie doorzette, werd beloond: de prachtige, exotische tuinen van Eze boden een oase van rust en een spectaculair decor voor een romantische blik over de Côte d’Azur. De middag werd geurend afgesloten met een boeiend bezoek aan een lokale parfumerie.
De Hectische Terugweg
De terugweg naar het hotel werd een komisch, maar stressvol schouwspel van Franse logistiek. De files en péages stonden weer op het menu, ditmaal compleet met alle mogelijke tolpoortjes-ellende:
- Een bankkaart die plotseling onleesbaar was.
- Een automaat die een kaart genadeloos inslikte.
- En tot slot ticketjes die uit de verkeerde, veel te lage opening kwamen, waar de chauffeur vanuit zijn hoge cabine onmogelijk bij kon.
Met opnieuw meer dan een uur vertraging dapper getrotseerd, arriveerde de bus uiteindelijk weer bij het hotel. Het was een intense, chaotische dag geweest waarin we alle zeilen bij moest bijzetten. Maar toen de rust eenmaal terugkeerde en de avond viel over Sainte-Maxime, was er het besef: deze hindernissen maakten het avontuur alleen maar mooier om samen te beleven en later om te lachen.
De hectiek van de tolpoortjes en de files gleed gelukkig snel van ons af bij aankomst in het hotel. Net als de vorige avond stond er voor de hongerige reizigers gelukkig weer een heerlijke, goede maaltijd klaar. Onder het genot van het lekkere eten keerde de rust in de groep volledig terug en werden de trappen van Nice en Eze al snel weggelachen.
Maar de dag was nog niet helemaal voorbij. Voor de enthousiaste vrijwilligers werd de avond in echte Franse stijl afgesloten met een gezellig petanquetournooitje. Onder de zachte avondlucht, met het typische geluid van ketsende ijzeren ballen op de achtergrond, genoten we samen van de ontspannen sfeer. Een perfect slot van een gevulde tweede dag: de spanning van het reisleiderschap maakte plaats voor pure gezelligheid, hand in hand onder de sterren van Sainte-Maxime.
Dag 3
Dag drie bracht een perfecte mix van koninklijke grandeur, onvoorspelbaar Frans weer en een flinke dosis reisleiders-improvisatie.
De ochtend begon veelbelovend. De heenrit verliep vlot en zonder problemen bij de péages. De bestemming van de voormiddag was een absoluut sprookje: Villa Ephrussi de Rothschild. De prachtige villa en de adembenemende, thematische tuinen vormden het perfecte, romantische decor. Slenterend tussen de rozen en klaterende fonteinen, met uitzicht op de azuurblauwe zee, voelde het reisleiderschap even als een droom.
Beproevingen in Vence
Na de middag sloeg het reisgeluk helaas om. De bus zette koers naar Vence, maar de Franse wegen trakteerden jullie prompt weer op de inmiddels bekende files. Eenmaal aangekomen bleek er bovendien geen parkeerplaats te zijn voor de autocar. De uiteindelijke standplaats lag veel te ver lopen voor de oudjes van de groep.
Als reisleider moest je improviseren, maar degenen die het charmante, oude dorpje binnenwandelden, werden beloond met een prachtig historisch kerkje en een gezellig terrasje. Maar net toen de rust leek terug te keren, openden de hemelsluizen zich. Een hevig onweer barstte los.
De romantische wandeling veranderde in een race tegen de klok (en de regen). Als verzopen kippen, maar met een lach op het gezicht, bereikte de groep uiteindelijk de bus.
Een Sfeervolle Avond
De terugweg herhaalde het recept van de vorige dag: de files stonden er weer en bij de péage weigerde de kaartautomaat opnieuw dienst vanwege een onleesbare kaart. Het begon bijna een traditie te worden, maar met een ervaren team achter het stuur kwam iedereen weer veilig aan.
- Het diner: Bij terugkomst in het hotel wachtte gelukkig weer een heerlijke, warme maaltijd om helemaal bij op te warmen en de natte kleren te vergeten.
- De avondactiviteit: De dag werd in schoonheid afgesloten met een reuzegezellige bingoavond, samen met de andere hotelgasten.
Tussen de rollende nummers en het lachen door, besefte je dat zelfs een flinke plensbui de sfeer van deze bijzondere reis niet kon verpesten.